De eerste dag

De nacht was een hel!!....

Ten eerste maakte de airco een redelijk geluid en soms ook hele vreemde, dus die maar uit voor het slapen. De koelkast bleek onderdeel van die vreemde geluiden dus ook die maar uit. Maar na een half uurtje slapen schoot het in mijn rug. In eerste instantie was het nog wel te doen, maar op een gegeven moment kon zelf het bewegen met mijn arm een verschrikkelijke pijn veroorzaken en ging het liggen, in welke houding niet meer lukken. Staan of beetje lopen was totaal geen probleem. Nu heb ik altijd wel paracetamol bij me, maar deze reis dus vergeten. Ik dacht dat ik gek werd, dus maar geprobeerd door te koelen met ijs om te kijken of dat wat verzachte. Dat deed niet veel, mede omdat het ijs al gesmolten was voordat het uit de vriezer kwam. Uiteindelijk lange tijd op een luie stoel gezeten wat wel bleek te lukken om vervolgens weer te proberen. Het lukte me een houding op één zij te vinden waar het te doen was, Maar ondertussen was ik ook weer zo opgewarmd dat de airco wel weer even aan moest. Wat was ik blij dat het tegen 5:00 was en het weer wat licht begon te worden. En een paar lekkere bakken koffie genomen. Want eenmaal uit bed, had ik weinig last.

Ontbijt begint hier om 7:30 en terwijl ik nog even bakkie koffie deed op mijn terras zag ik een van de jongens die ik gisteren had leren kennen al zitten. Om 7:30 zat ik aan de tafel toen ook de andere jongen van gisteren bij mij aan tafel schoof. Mijn ontbijt was een McRitz wat neer komt op een gebakken eitje met bacon tussen een broodje met vers fruit er naast. Nog een bakkie koffie en het werd tijd om mijn spullen te pakken en Peter op de zoeken in de Papagay, een park stukje hier vandaan. Mijn eerste wandeling hier, volgen de veilige route, naar het centrum. Helaas had ik de bus gemist en dus had ik tijd om vast een en ander daar te bekijken. Uiteindelijk vertrok de bus om 10:00 en deed er zo'n 30 minuten over, maar dat waren wel 30 vreemde en angstige minuten. Vreemd, omdat je met de bus door delen van het land komt die je misschien liever nier had willen zien. Armoe, maar ook de manier waarop ze hier hun huis beschermen tegen inbraak of andere zaken. Maar ik zat ook met twee handen om mijn stoel geklemd, want die chauffeur reed als een gek, de meeste kuilend ontwijkend maar dus niet allemaal. En dan uiteindelijk kom je in een weelde van luxe aan.

Lekker bij Peter wat bij gekletst om vervolgens boodschappen te gaan doen toen het weer even helemaal om sloeg en het met bakken, welles waar warm water, uit de hemel kwam zetten. Toch maar even er doorheen gegaan om bij AH (de echte) boodschappen te doen en op de kamer weer op te drogen. Toen daar, eind van de middag, het weer opknapte zijn we richting strand gegaan om wat te drinken en hapje te eten. Het was ondertussen al wat laat, dus heb ik maar de taxi terug genomen wat stukken aangenamer was dan de bus.