Lange broek....

De nacht verliep een beetje vreemd en bijzonder onrustig. Rond middernacht viel het me op dat het wel extreem donker was op de kamer. Normaal komt er nog wat licht van buiten door de gordijnen de kamer in, maar die leken het niet te doen. Toen viel het me ook op dat het ledje van de televisie uit was. Toch nog even nachtlampje testen, maar ook deze gaf geen teken van leven. We zaten weer eens zonder stroom. Ik eerst maar even een peukje buiten gedaan, waar mijn buurtjes ook al zaten. Ik weet niet of mijn buren uit Gent net terug kwamen van stappen of gewoon wakker waren geworden maar zo rond 2 uur werden die een beetje melig en klonk er veel gelach vanaf de kamer. Dat verstoorde mijn nachtrust dus ben ik maar naar buiten gegaan. Eén van de jongens zat daar ook al een peukje te roken, maar blijkbaar zonder kleren en alleen klein handdoekje bij zich. De andere jongens die door kregen dat ik ook buiten zat probeerde zijn handdoekje dan ook te pakken. Aangezien alleen op mijn tafel een asbak stond moest hij op een gegeven moment wel opstaan en zijn peuk uit komen maken. Ze vrienden hadden hem gelukkig voor hem wel zijn handdoekje terug gegeven.

Om 6 uur ging het stroom er weer op. Niet dat je daar veel van merkt anders dan dat de airco even een vreemd geluid maakt. En ondanks dat ik mijn wekker ook op die tijd had gezet, werd ik pas wakker tegen 7 uur. Tijd zat, want pas om 11:00 moet ik van de kamer zijn en 12:00 komt de taxi mij hier halen. Dus maar vast spullen gaan pakken en nog een korte "koude" douche genomen. Om 9:00 ging ik met lange broek aan naar het ontbijt. Wat is dat weer even wennen zeg. Na mijn ontbijt kwamen er nog bekenden ontbijten, maar ik ben terug naar de kamer gegaan om de rest van mijn spullen te pakken.

En dan is het 11 uur en moet je toch echt je kamer verlaten. Maar op weg naar de receptie zag ik er nog twee bij het barretje zitten dus na het uitchecken daar even bij gaan zitten en kreeg ik nog wat te drinken aangeboden. Op deze manier ging het uurtje wachten voor de taxi zou komen lekker snel. De taxi zelf was ook stipt op tijd, iets wat hier een beetje ongewoon is, want tijd kennen ze niet echt. Of juist wel want ze nemen er veel van. Zo stond ik dus niet raar te kijken dat mijn bus van de week gewoon 10 minuten later vertrekt. Wat ook vreemd was aan deze taxi rit is dat hij niet de oren van mijn hoofd kletste of vroeg, gewoon helemaal niets. En dat is hier ook niet echt gewoon. Eenmaal op de luchthaven kon ik de kleine rij met mensen die aan het inchecken waren voorbij lopen om gelijk in te checken. Ik gebruikte mijn digitale boarding pas maar daar krijg je een papieren pas voor terug samen met een handgeschreven bon die je toegang geeft tot de business lounge. Deze kun je op geen manier vergelijken met die op Schiphol. Het is klein, geen rokersruimte, maar voor de rest is alles wel weer gratis.

Om 14:05 zou het boarden beginnen, wat mij al extreem vroeg leek, maar om 14:15 begonnen ze dan toch met boarden. Tot onze verbazing hebben we een half uur in de slurf staan wachten, wat niet erg aangenaam was. Achteraf bleek dat ze nog even snel een reparatie aan één van de deuren aan het doen waren. Ook deze keer werd ik met champagne ontvangen en een leuke babbel. Ik zat op stoel 4E wat een stoel alleen in het midden is. Dat was wel prettig want deze keer zat de business class wel helemaal vol.

Na het opstijgen is het pinda's met voor mij een biertje en een leuke film uitgezocht. Weer een keuze drie gangen menu, die deze keer er bij mij makkelijk in ging. Daarna gaan de lichten uit en is het echt donker. De meeste mensen gaan dan ook slapen. Ik heb wel een poging gedaan en het is heel vreemd om gewoon te liggen, onder een dekbedje, in een vliegtuig. Ik denk dat ik een drie kwartier heb gelegen zonder echt in een diepe slaap te komen, toen ik maar naar achter ben gegaan om even mijn benen te strekken en een bakje koffie bij de dames in de pantry.

Een twee uur voor het landen gaat het licht weer zachtjes aan en komen ze weer langs met drinken in voorbereiden voor het ontbijt. Deze keer was er een ruime keuze wat je wou nemen en zo kon je zelf je ontbijt samenstelling. Ik heb het echter eenvoudig gehouden daar ik weinig geslapen had en ook niet echt toe was aan een ontbijt. Maar gewoon lekker twee broodjes met beleg voor het landen. Natuurlijk worden ook nu vlak voor het landen weer de bewuste huisjes uitgedeeld en deze keer had ik toevallig nummer 1 uit de collectie te pakken.





Normaal in Amsterdam krijgt het toestel twee slurven maar vanwege verzwaarde controles mocht er deze keer maar één gebruikt worden. Dat bleek gedaan zodat iedereen langs de drugshond zou lopen. Ik had al gehoord dat ze op deze vlucht honderd procent controle doen dus dat het ook wel eens zou kunnen duren voordat je buiten staat. Maar dat bleek in mijn geval mee te vallen. Eenmaal door de douane en aangekomen bij de koffers heb ik 2 minuten wachten om mijn koffer te hebben en na mijn koffer bij de douane te hebben laten scannen kon ik gewoon doorlopen. Ik was de tweede passengier van onze vlucht die buiten stond. Gelukkig want ik had wel trek in een peuk en dat is dan ook eerste wat ik gedaan heb, nog voordat ik gekeken heb hoe laat de trein zou gaan. Nog even naar het toilet en om 7:11 zat ik dan in de trein naar huis om 8:00 thuis aan te komen.

Westpunt

Vanochtend na een redelijk onrustige nacht toch weer op tijd uit bed. Om negen uur zou ik op gehaald worden door Lilian en Tony. Dat zijn de oude buren van een vriend van mij die hier heeft gewoond. Hij heeft ze zover weten te krijgen dat ze mij wel een stukje van het eiland zouden laten zien. Stipt om 9 uur kwamen ze aanrijden en na een korte introductie vroegen ze me wat ik wou zien. Nu ben ik al een paar keer naar het oosten geweest, dus doe maar het westen. Hij had dat waarschijnlijk al ingeschat en kwam met en oude Jeep aanrijden.

Die oude Jeep bleek niet voor niets een goede keuze. Zo liet hij me eerst een baai zien waar vaak schilpadden te vinden zouden moeten zijn. Alleen zie je die beter van boven. Via een zandweggetje kwamen op de baai uit ergens in niemandsland. Anders dan een bewaker onder een boom was er niets te vinden. Even neuzen wat foto's en ik denk weer terug in de auto. Maar nee, hij nam me meen langs een paatje en dook door de rotsen een grot in. Oh mijn hemel, waar gaat dit naartoe. Het bleek echter mee te vallen want verstopt in de grot zat een, niet al te fijne, trap naar boven die wij dus ook bestegen hebben en even naar de punt zijn gelopen. En ja hoor, vanaf daarboven hebben we een groep schilpadden zien zwemmen. Ze hebben me daarna nog wat meer plaatsjes laten zien, zoals het mooiste strandje van Curaçao, maar ook een vissers strandje en dat alles met veel verhalen. Er werd zelfs gestopt voor een biertje voor onderweg, die je daar gewoon rijdend achter het stuur op maakt. Het was een unieke ervaring en het zijn bijzonder lieve mensen.

Peter vroeg of ik voor hem nog iets kon meenemen, dus ben ik in de loop van de middag weer de stad in gegaan. Ik had het al snel gevonden en heb een terrasje op het Wilhelmina plein gepakt waar ik al snel door het personeel herkent werd. En toen ik eind van de middag terug naar het appartement ging, lag een van de jongens met wie ik laatste dagen omging bij het zwembad met een groep. Dat werd een gezellige bedoeling.

Zo rond 22:00 was het weer bedtijd.... Dat was de laatste avond hier.

Het oog van Curaçao.
Normaal sta ik hier niet veilig want die kan water opspuiten, maar de zee was heel erg kalm vandaag.

Een van de oude landhuizen.

Het mooiste strandje van Curaçao.

Zemmen met dolfijnen

Mijn buren uit Gent waren alweer vroeg op en was dus ook ik weer vroeg wakker. Niet erg want ik lig er de hele week ook al vroeg op en ben op tijd uit bed. Dus na een peukje buiten lekker bakje koffie gezet en de blog bijgewerkt. Bij nog een bak koffie even een en ander voor vandaag opgezocht. Ik was van plan om met de bus naar het zee aquarium te gaan daar ik nu weet welke bus en hoe het werkt hier. De bus hier kost me nog geen 3 gulden. Maar toen ik op de site naar de bus tijden zocht ontdekte ik dat deze vandaag helemaal niet gaat. Dan zijn er nog wel andere opties, maar ik heb toch maar besloten gewoon een taxi te nemen. Toen ik nog wat meer informatie over de 'Dolphin Acedemi' op zocht zag ik ook de prijzen van de foto's. Oeps, dit gaat een duur dagje worden en wel handig als ik voldoende geld op zak heb. Edwin had me verteld waar ik vlakbij kon pinnen, dus dat eerst maar gedaan om vervolgens een taxi te reserveren en een ontbijt te nemen. Ik vind het allemaal leuk spannend en kijk er erg naar uit....

10 minuten voor de afgesproken tijd liep ik richting receptie om daar al de taxi aan te treffen. Nu is het niet ver naar het park, dus ik was ook daar ruim twee uur van te voren. Echter is daar niet veel te zien, echt een tegenvaller en zo vonden dat ook mijn andere buren die ik daar tegen kwam. Ik was best wel gespannen, helemaal na het tekenen van alle papieren. Uiteindelijk met de buren nog even peukje gedaan en die gingen een dolfijn show kijken maar op dat moment moest ik me gaan omkleden voor mijn eigen show. Ze wouden kijken, maar de voorbereidingen voor je mag zwemmen duren best wel lang, dus die waren al naar huis. En dan komt het moment dat je het water in gaat.....

En nu komt een verhaal die ik nog niet kan omschrijven en je misschien persoonlijk moet horen. Laat de beelden een beetje spreken. Het was werkelijk, maar dan ook extreem werkelijk een ervaring waar ik hopelijk nog lang van kan na genieten.

Willemstad

Gisteren avond had ik mijn buren uit Gent verteld dat het best wel gehorig is hier en of ze daar misschien rekening mee wilden houden als ze buiten op het terras zitten. Of ze dat gedaan hebben of niet kan ik niet vertellen, want om 21:30 gingen mijn luiken voor het eerst echt dicht. En in tegenstelling tot alle andere dagen werd ik pas tegen 7 uur wakker. Maar dat was voor vandaag ook geen probleem want er stond niets op het agenda. Dus lekker rustig gedaan, paar bakken koffie en de blog over het varen geschreven om zo tegen een uurtje of 10 een lekker eenvoudig ontbijt te nemen. Terug naar het appartement en daar wat spullen gepakt alvorens de stad hier in te lopen.

In eerste instantie over de ronde markt gelopen. Leuk om even gezien te hebben, maar veel bijzonders kon ik het niet vinden. Dus ben ik doorgelopen over de pontjes brug. Bijna over de brug ging de bel en kon ik nog net door het hek. Dat laatste had niet gehoeven want sta je nog op de brug, dan vaar je gewoon even mee. Over de brug even stukje langs de kade gelopen om daar in de chique Renaissance Chopping Mall uit te komen. Even door heen gelopen en gezeten onder een boom om af te koelen. Toen ben ik weer terug gelopen via het centrum en heb aan de Punda kant van het water een terrasje gepikt om daarna naar het Maritiem museum te gaan. Deze was helaas een beetje een tegenvaller maar daar betaalde je dan gelukkig ook niet al te veel voor. Daarna ben ik nog even door de stad gelopen maar ik kreeg het zo warm en mijn huid, nog wat gevoelig van de vele zon gisteren, vond de broek en rugtas ook niet leuk meer. Dus maar weer terug naar het appartement gelopen om daar weer wat verkoeling te zoeken.

Later op de middag weer terug de stad in gegaan. Op zoek naar een aansteker, want ik had een nieuwe aansteker bij me die gisteren in eens leeg bleek te zijn. Mijn reserve aansteker is een turbo en die gebruiken veel gas en zijn dus ook op voordat je het weet. Maar ik kon nergens een aansteker vinden behalve in 1 souvenirs winkel maar die zagen er erg slecht uit en bevatten nauwelijks gas. Toen ik langs het Wilhelmina plein liep besloten om daar maar even op het terrasje te gaan zitten.

Terug op het complex ging ik bij de bar zitten. Edwin, die op zaterdag en zondag eerder klaar is met werken, zag me en kwam er bij staan. Vlak voor sluitingstijd van de keuken hebben we samen nog wat gegeten. En voor het sluiten van de bar bestelde ik nog twee biertjes voor op mijn kamer en Edwin besloot dat ook maar te doen. Die biertjes hebben de kamers nooit gezien want we zijn blijven zitten tot 22:00 om vervolgens af te druipen richting bed.

Klein Curacao

Zes uur dertig is wat te vroeg want ik word pas om tien voor zeven opgehaald bij Oporto. Maar aangezien de buren al wakker waren en dat iedereen moest laten weten en ik niet al te best heb geslapen was ik er lekker op tijd uit. Het is al licht en de vogels fluiten er heerlijk op los. Ook de temperatuur met een beetje wind is momenteel meer dan aangenaam. Tijd is hier wel een heel ander begrip dan bij ons want het was pas 7:10 toen er een busje al toeterend aan kwam rijden. Instappen en rijden maar. De groep in de bus was al redelijk groot want ik had begrepen dat we met een kleine groep zouden gaan varen. Na een rit van circa 40 minuten langs meerder hotels kwamen we dan uiteindelijk bij de boot waar een nog veel grotere groep zat te wachten.

En dan aan boord, eerst met zijn allen verplicht op de voorpunt waar mensen zich al begonnen te installeren. Maar dat gaat nooit passen. Het bleek alleen te zijn voor de uitleg die Mouse daar op een grappige en duidelijke manier deed. Alle spullen naar binnen en plekje zoeken. Veel mensen stormde naar het voordek waar je beperkt kon zitten. Ik zag achter een asbak bij de bar en ben daar gaan zitten.

Rustig de haven uit varen om aan het eind van de baai nog twee mensen op te pikken en toen met veel vermogen de volle zee op. Klein Curacao is een klein onbewoond eiland op zo'n 24 km uit de kust. Ondanks dat het weer relatief rustig was beukte de boot er aardig op los en sommige mensen voor kregen spijt en kwamen doorweekt weer naar achteren.

Met 2 motoren van 130pk gingen we met circa 24 knopen over het water. Ik vond het zalig en zat zo te genieten dat ik bij de gedachte "Dit heb je toch wel even geflikt" er wat traanvocht over mijn wangen rolde. Ik had mijn zonnebril nog niet op en veegde snel even over mijn gezicht. Een leuke man die schuin tegenover me zat en waar ik al wel wat contact mee had heeft het blijkbaar gezien. "Je zit echt te genieten hè?" Waarbij hij ook de klemtoon duidelijk op het woordje echt legde. Ik moest even slikken voor ik antwoorden maar dat antwoord was hoe dan ook overbodig.

Eenmaal aangekomen kon je zwemmen of met de bijboot naar het eiland. Ik koos voor de bijboot want het was nogal een stuk zwemmen. Terwijl een gedeelte al in het water lag kwamen er schilpadden aan zwemmen. Die zijn daar nogal nieuwsgierig en komen dichtbij. Je mag ze niet aanraken al raken ze jouw wel af en toe aan met het idee dat ze een knuffel willen. Uiteindelijk ging ik als laatste aan boord van de rubber boot. Mouse was trots want hij had er nog nooit zoveel op een boot gekregen. Eenmaal voor het eiland een korte uitleg waarbij hij ook vertelde op te passen want er ligt een randje stenen waar mensen nog wel een op onderuit gaan. Ik mocht als eerste van de boot en met mijn rugtas boven mijn hoofd liep ik op mijn slippers richting de kant. Maar mijn slippers bleven zich vastzuigen in het zand en juist voor de kiezels kreeg ik mijn rechter voet niet los en daar ging ik. Op mijn knieën met een tas nog in de lucht lande ik op de kiezels. Ik hem mijn slippers uit gedaan om het laatste stukje te kunnen overbruggen.

De hele dag heb ik beetje heen en weer gelopen, af en toe wat zwemmen en wat drinken in de schaduw. Zo rond 12:30 was de lunch aan boord en dus met ze allen weer met de rubberboot terug. Dat ging deze keer gelukkig wel wat soepeler. Na de lunch was het nog even terug naar het eiland en zo tegen 2:30 werd er aanstalten gemaakt om weer te vertrekken. Deze keer zat ik al vroeg op de boot want ik wou mijn plekje veilig stellen daar ik het al voor me zag dat iedereen op het achterdek wou zitten. Maar de kapitein deed de mededeling dat het deze keer veilig was voorop te zitten, ook op de netten want we gingen met een rustige koers terug op het zeil. De drank vloeide aardig aan boord en de sfeer werd al snel uitgelaten gezellig. Een stuk voor de baai ben ik bij de kapitein gaan staan die eerder al een shagie van mij bietste. Die bleek dat super leuk te vinden want meestal staat hij daar twee uur alleen.

Uiteindelijk was ik om 18:00 weer terug bij mijn appartement. Ik was moe maar voldaan en ben eerst maar even aan de bar gaan zitten. En na een biertje wou ik me even afspoelen onder de douche op mijn kamer. Mijn drie buurjongens uit Gent zaten daar op hun terras en ik sprak ze aan dat ze wel erg vroeg weg waren vanochtend. Die waren dus met een andere boot ook naar Klein Curacao geweest en boden mij een biertje aan. Dat was even leuk kletsen en ze nodigde mij zelf uit om zondag mee te gaan zee-vissen. Nu ben ik daar niet zo van, maar zonder te hoeven liegen kon ik vertellen dat ik al andere plannen had.

Na nog even op mijn kamer te zijn geweest ging ik weer terug naar de bar waar Edwin net terug van zijn werk zat te eten en Jan kwam er aan lopen. We hebben tot 21:00 uur, sluitingstijd van de bar, zitten kletsen waarna ik gelijk onder de lakens ben gaan liggen. Wat was dit een heerlijke dag.

Algehele staking 1

Ondanks de twee paracetamol en een ibuprofen had ik toch nog wel last van mijn rug. Met veel moeite twee houdingen gevonden waar ik wel redelijk kon liggen en na een paar uur wakker gelegen te hebben uiteindelijk toch wel een uurtje kunnen pitten. Ook waren er weer een paar flinke stortbuien die flink wat kabaal kunnen maken.

Gisteren avond bereikte Peter het nieuws van een eventuele algemene staking, dus kans dat hij niet zou kunnen werken. Toen hij onderweg naar huis was heeft hij op internet gezocht waar het allemaal om ging en stuurde mij een artikel van de NOS. Het is dus nog wat spannend wat er hier allemaal gaat gebeuren vandaag. Vandaar ook het volgnummer achter de titel van deze blog. De vlucht waar Peter op moet werken vanmiddag is wel vanuit Nederland vertrokken want het lijkt erop dat de luchthaven wel gewoon open blijft. We houden elkaar op de hoogte.

Gisteren bereikte mij ook ander minder leuk nieuws. De helikopter vlucht, waar ik zo naar uit keek, gaat niet door vanwege ongepland onderhoud. Het probleem is echter dat er een onderdeel ingevlogen moet worden, welke waarschijnlijk pas maandag hier is en dus kunnen ze pas na maandag waarschijnlijk weer vliegen. Dat was even flink balen voor mij, maar elk nadeel heeft zijn voordeel, ik krijg wel mijn geld terug.

Omdat Peter vandaag weer naar huis gaat heb ik het restant boodschappen van gisteren meegekregen. Brood en beleg, dus ga ik zo maar op de kamer ontbijt maken. Is ook wel fijn want het komt weer met bakken uit de hemel en dus blijf ik nog even lekker droog bij mijn studio.

Algehele Staking 3

Alsof ik het had voelen aankomen maar deze reis had ik een boek bij me onder het motto dat ik ook iets bij me had wat niet op batterijen werkt. Die kwam nu goed van pas en ik ben lekker op het terras gaan zitten met het boek. Het hotel personeel was in rep en roer om de nodige zaken te regelen want dit leek toch wel eens langer te gaan duren. Zo bleef de bar open de hele dag, stond er koud en gekookt water om te pakken en deelde ze meloen uit. Doordat er geen bussen en of taxi's reden zaten veel mensen, waaronder ik, gebonden aan het hotel.

In de loop van de middag maar een biertje bij de bar besteld en van Peter had ik nog een zak borrelnootjes mee gekregen welke ik maar geopend heb. Ik zat er prins heerlijk en kwam lekker tot rust. Uiteindelijk maar aan de bar gaan zitten waar ik te horen kregen dat om 16:00 er een uitspraak zou zijn en het daarna wel weer over zou zijn. Het was erg druk bij het zwembad en bar en personeel stond zich gek te koken op een aangepast menu en proberen zoveel mogelijk drank koel te houden. Maar de sfeer, ook onder het personeel, was super.

Schemering viel al snel in en overal werden kaarsjes neer gezet, maar zo zonder licht werd het een probleem in de keuken waarop ik naar mijn appartement ben gelopen en mijn zak lantaarn pakte. Ik bood deze aan en werd gelijk uit mijn handen gepakt en boven het fornuis geplaatst. Een paar anderen volgde mijn voorbeeld waardoor er een weer een wat werkzame situatie ontstond achter de bar. Ondertussen zat ik al met iemand aan de bar die ik hier heb leren kennen en na enige tijd sloot daar nog iemand bij aan die ik hier ook heb leren kennen. Die laatste werkt hier tijdelijk en is ingehuurd door het energie bedrijf. Die wist dan ook te vertellen dat het opstarten van de centrale en dan weer stuk voor stuk inschakelen wel even zou kunnen gaan duren. Maar uiteindelijk zo tegen 20:00 was er weer stroom. Voor de bar was dit van korte duur, want daar bleef de aardlek uitvallen maar de rest was voorzien. Wij nog gezellig wat kletsen toen na een half uurtje........ Alles weer donker. De centrale trok het waarschijnlijk niet en dus moet het hele proces opnieuw wist Edwin te vertellen en dat gaat wel weer een uur tot anderhalf uur duren in de ideale situatie. Uiteindelijk ging de bar, in tegenstelling tot de berichten toch om 21:00 dicht. Mooi zo want ik moet morgen vroeg op en wou wel graag mijn zaklampje mee terug. Eenmaal op de kamer ben ik maar gelijk gaan proberen te slapen.

Algehele Staking 2

Ik had gelukkig net mijn ontbijt op, een tostie kaas, toen ik nog even op het terras ging zitten met een bak koffie. Internet hier is niet al te best ondanks dat ik onder een hotspot zit, maar nu was hij wel heel slecht. Ik kijk naar de hotspot en het valt me op dat die ondertussen uit staat. Niet gek dat je dan geen WiFi hebt. Maar wat blijkt. Het hele eiland zou zonder stroom zitten volgens de berichten hier op het complex. Ik heb nog via mijn mobiele databundel berichtjes geprobeerd te versturen, maar ook die data verbinding werkt nu niet meer.

Dus na nog een tweede bak koffie gepakt te hebben van het restantje reeds gekookte water, besloten maar even de stad in te lopen. Dan gaat het je toch wel opvallen hoe anders de levenstandaard hier is. Ze lopen rustiger en sta je bij een weggetje te wachten om over te steken moet je niet raar staan te kijken dat ze spontaan voor je stoppen. Maar je ziet tussen de vele leuke mooi gekleurde pandjes ook verschrikkelijke bouwvallen die dicht gemetseld zijn.

Ik ben even richting pondjes brug gelopen want vermoeden dat er niet veel te doen zou zijn in de stad had ik goed ingeschat. Ongeveer de helft van de winkels waren open want ook daar zaten de meesten zonder stroom. Ja de meeste, want hier en daar zag je toch nog wel licht of hoorde je airco’s draaien. Ik neem aan dat die zaken zo hun eigen voorzieningen hadden. Eenmaal bij de pondjes brug ging deze net dicht. Leuk gezicht en heb dan ook even staan kijken, alvorens ik er verder naar toe liep om aan de andere kant te kijken. Grappige ervaring want je loopt over een grote hoeveelheid bootjes en bootjes bewegen in het water. Dus de brug die op het dek gewoon een brug lijkt gaat aardig op en neer en maakt vreemde geluiden.

Aan de andere kant van de brug was ook niet heel veel te doen en toen ik één straat te ver liep ben ik toch maar snel omgedraaid. Dat was een straat vol lokale mensen die loten aan het kopen en verkopen waren. Iets wat je hier vaak ziet, net als buiten-barretjes achter tralies. Dat ziet er eng uit overigens. Weer terug de brug over en even door de winkelstraatjes gelopen helaas ook de helft gesloten was en er een vreemde sfeer hing. Veel personeel zat buiten op de radio het nieuws te volgen. Iets wat ik nu dus even niet kan helaas.

Het is nu 11:00 en ik zit dus alweer bij het hotel. Ik was slim genoeg om bij het begin van de stroom uitval alle spullen in de vriezer te doen in de hoop dat die nog een beetje op orde blijven. En het laatste beetje koude water meng ik maar met wat kraan water om zo toch nog wat verkoeling te kunnen vinden, al heb ik meer zin in koffie, maar we koken in de kamers elektrisch, dus geen heet water momenteel. Even uitzingen maar…. In de stad heb ik nog wel wat tentjes gezien die open zijn en zo te zien is de minimarkt op het park ook nog open. 

De eerste dag

De nacht was een hel!!....

Ten eerste maakte de airco een redelijk geluid en soms ook hele vreemde, dus die maar uit voor het slapen. De koelkast bleek onderdeel van die vreemde geluiden dus ook die maar uit. Maar na een half uurtje slapen schoot het in mijn rug. In eerste instantie was het nog wel te doen, maar op een gegeven moment kon zelf het bewegen met mijn arm een verschrikkelijke pijn veroorzaken en ging het liggen, in welke houding niet meer lukken. Staan of beetje lopen was totaal geen probleem. Nu heb ik altijd wel paracetamol bij me, maar deze reis dus vergeten. Ik dacht dat ik gek werd, dus maar geprobeerd door te koelen met ijs om te kijken of dat wat verzachte. Dat deed niet veel, mede omdat het ijs al gesmolten was voordat het uit de vriezer kwam. Uiteindelijk lange tijd op een luie stoel gezeten wat wel bleek te lukken om vervolgens weer te proberen. Het lukte me een houding op één zij te vinden waar het te doen was, Maar ondertussen was ik ook weer zo opgewarmd dat de airco wel weer even aan moest. Wat was ik blij dat het tegen 5:00 was en het weer wat licht begon te worden. En een paar lekkere bakken koffie genomen. Want eenmaal uit bed, had ik weinig last.

Ontbijt begint hier om 7:30 en terwijl ik nog even bakkie koffie deed op mijn terras zag ik een van de jongens die ik gisteren had leren kennen al zitten. Om 7:30 zat ik aan de tafel toen ook de andere jongen van gisteren bij mij aan tafel schoof. Mijn ontbijt was een McRitz wat neer komt op een gebakken eitje met bacon tussen een broodje met vers fruit er naast. Nog een bakkie koffie en het werd tijd om mijn spullen te pakken en Peter op de zoeken in de Papagay, een park stukje hier vandaan. Mijn eerste wandeling hier, volgen de veilige route, naar het centrum. Helaas had ik de bus gemist en dus had ik tijd om vast een en ander daar te bekijken. Uiteindelijk vertrok de bus om 10:00 en deed er zo'n 30 minuten over, maar dat waren wel 30 vreemde en angstige minuten. Vreemd, omdat je met de bus door delen van het land komt die je misschien liever nier had willen zien. Armoe, maar ook de manier waarop ze hier hun huis beschermen tegen inbraak of andere zaken. Maar ik zat ook met twee handen om mijn stoel geklemd, want die chauffeur reed als een gek, de meeste kuilend ontwijkend maar dus niet allemaal. En dan uiteindelijk kom je in een weelde van luxe aan.

Lekker bij Peter wat bij gekletst om vervolgens boodschappen te gaan doen toen het weer even helemaal om sloeg en het met bakken, welles waar warm water, uit de hemel kwam zetten. Toch maar even er doorheen gegaan om bij AH (de echte) boodschappen te doen en op de kamer weer op te drogen. Toen daar, eind van de middag, het weer opknapte zijn we richting strand gegaan om wat te drinken en hapje te eten. Het was ondertussen al wat laat, dus heb ik maar de taxi terug genomen wat stukken aangenamer was dan de bus.

Vliegen

Om vijf uur had ik met Danny afgesproken om mij naar Schiphol te brengen. Die stuurde netjes op tijd nog een berichtje dat hij over 10 minuten ging vertrekken. En keurig netjes om 5 uur reden we van mijn huis richting Schiphol. Lekker rustig op de weg dus zo rond 5:30 kwamen we aan nog even een peukje en daarna maar naar binnen. Van het moment van het inleveren van je bagage merk je dat je business class reist. Geen rij en ja mag via een andere trap naar boven. Daar heb je dan ook een aparte security check waar op dat moment ik de enige was. Dus binnen no time was ik binnen. Even langs wat winkels gelopen en shag gehaald  om op zoek te gaan naar de Crown lounge.

Vanwege verbouwen was het wel even zoeken naar de lounge, maar eenmaal gevonden had ik geen idee hoe groot deze was. Tussen alle luie stoelen en tafels bevinden zich hier en daar eilanden waar je eten en drinken kunt pakken wat je wilt. Helemaal achterin zit een enorme rokersruimte met dezelfde lui stoelen en per stoel een asbak. In het midden een eiland met koffie en thee. Je snapt hem al, daar heb ik lekker even gezeten en van nog een paar bakken koffie genoten.

Om 7:30 zou het boorden beginnen en ik stond zo rond 7:15 bij de gate toen het personeel, dus ook Peter een vriend van me, aan kwamen lopen. Die moest natuurlijk gelijk door maar zou ik aan boord nog wel even zien. Het boorden is natuurlijk ook wel leuk, want je mag door de priority lane en gaat dus ook als een van de eerste, na gehandicapte en jonge kinderen, aan boord. Peter moest me alleen nog wel even de weg naar de trap wijzen, want op de heenweg zou ik boven zitten.

Ik had al gehoord via Peter dat het rustig zou zijn in de business class en er maar drie mensen boven zitten (18 stoelen). Daar kwam wel wat verandering in want uiteindelijk zaten we met 6 man boven en werden we onthaald met een glaasje champagne of jus. De stoelen zijn echt enorm en een hele bagage bak voor mijzelf. Dus eerst maar alle knoppen en dergelijke bekeken en genoten van de zon's opgang, terwijl de rest van het vliegtuig aan het vullen was. Het was nog even taxiën voordat de motoren begonnen te brullen en wij opstegen.

Eenmaal in de lucht kregen we koffie, welke overigens gewoon bij gevuld bleef. Het ontbijt was een keuze uit zoet of een omelet, Ik koos, tot mijn spijt, de laatste want zo heel bijzonder vond ik deze niet. Maar broodje was verder lekker en zo op hoogte eten van een gedekte tafel is ook wel iets. Uiteindelijk het entertainment systeem maar uit gaan zoeken en heerlijk half onderuit met een kussen achter mijn hoofd een film gekeken. Af en toe even opstaan en stukje lopen om benen te strekken en wat met personeel te kletsen om nog even wat te gaan liggen, want deze stoelen kunnen volledig onderuit waardoor je een bed krijgt van 2 meter 9.

Halverwege de vlucht kwam Peter even boven om me te halen. En ik heb even bij hem in de pantry beneden gestaan om te kijken waar hij nu moet werken. Dat is natuurlijk ook wel heel bijzonder om te zien, maar toen hij snacks, in dit geval ijs, moest gaan uitdelen ben ik weer naar boven gegaan, maar voor mij een keuze snack te wachten stond. Ik ben ook maar voor het ijs gegaan.

Uiteindelijk dan het hoofdgerecht, ik had gekozen voor een indiaanse nasi schotel. Het voorafje was gerookte baars en die hebben ik maar laten gaan. Had al niet veel honger en ben ook niet zo van de vis. Het hoofdgerecht was goed van kwaliteit, al vond ik de saté wel heel erg pittig. Tot verontwaardiging van de Perser had ik mijn bordje niet leeg, maar ik kreeg tussendoor al zoveel en tijdstip van het eten kwam ook niet overeen, dat ik gewoon geen trek had.

----- en nog veel meer over de vlucht maar wil jullie niet vervelen ----

Na uiteindelijk geland te zijn op Curaçao stond ik al heel snel buiten een sigaret te roken toen het KLM personeel eraan kwam lopen. Ik met één van die meiden staan roken en wat kletsen toen uiteindelijk ook Peter er aan kwam. Die gingen met hun bus naar een hotel zo'n 10 a 15 kilometer van mijn hotel. Dus ik maar op zoek gegaan naar de taxi's waar ik door een nogal grappig mens werd opgevangen en naar mijn appartement werd gereden en ik rond 15:00 uur lokale tijd op mijn kamer zat.

Eerst maar een biertje gehaald om vervolgens met Peter via de chat te bespreken hoe we verder zouden afspreken. Nu hij toch wel ver weg zit, besloten elkaar morgen te ontmoeten en ik zou dan de bus naar hun toe pakken. Hij zit in een redelijk toeristisch oord. Dus ik vroeg aan de bar vrouw over die bus en zo raakte ik met haar in gesprek. Dat werd een gezellige middag en van mijn wandeling kwam dan ook niets meer. Ook met de dame in de keuken raakte ik in gesprek en moest in fungi proeven, wat een bijgerecht is van maismeel. Het smaakte wel, maar je moet het denk ik echt wel met iets eten want zo los vond ik het wel wat melig en droog. Uiteindelijk nog twee jongens leren kennen, één uit het noorden die ook net was aangekomen, en één uit het midden die hier al paar dagen zat maar dan voor zijn werk. Echter moest ik om 21:00 aftaaien, want ik was toch best wel een beetje moe.............

Zwembroek

Eindelijk, na een leuk weekend met zaterdag een BBQ en op zondag gaan zeilen is het dan toch eindelijk maandag. Ik was redelijk op tijd uit bed, en had in tegenstelling tot de dagen ervoor geen last meer van mijn rug. Dus maar vast wat spullen in de koffer gedaan. Ik moest eind van de ochtend ook nog naar de fysiotherapie, dus na een lekker douche op de fiets gesprongen. Eenmaal aangekomen meld ik hem dat ik één brok spanning ben en afgelopen weekend last van mijn rug heb gehad. Ik deed dus liever geen oefeningen na de shockwave en wou ook snel weer naar huis om mijn spullen te pakken. "Waar maak jij je druk om, alles wat je nodig hebt is je ticket, paspoort en zwembroek". Ik verschiet een beetje en begin hard te lachen. "Nou dat bedoel ik dus, die ben ik vergeten in te pakken!".
Om 15:30 was mijn koffer gepakt wat boodschapjes gedaan en huis aan kant. Dus nog maar even een terrasje gepikt om op tijd weer naar huis en naar bed te gaan.

Nog 6 nachtjes slapen

Nog zes nachtjes slapen, of moet ik zeggen vijf en een half want ik nogal vroeg naar Schiphol. Voordeel van vroeg vliegen en 6 uur tijdverschil is dat ik in de loop van de middag aan komt.

Maar jeetje, nog zes dagen, het gaat nu wel akelig (leuk) dichtbij komen. Afgelopen zondag dus maar wat dagtripjes geboekt. Advies was om deze op tijd te boeken want vol is vol. Nou dat is gelukt al gaf het helikopter vliegen wel even wat problemen. Van de volle zes dagen dat ik er ben heb ik nu 4 dagen wat te doen. Druk genoeg dus.

Gisteren op zoek gegaan naar schoenen, want het enige paar wat ik nog heb is niet echt goed meer om lekker lange wandelingen mee te maken. Dat zat beetje tegen want eenmaal een leuk paar gevonden had alleen de laatste winkel deze op mijn maat en die bleek gewoon te smal voor mijn voet. Uiteindelijk maar nieuwe slippers meegenomen, maar zonder nieuwe schoenen thuis gekomen.

Vanda
ag was het weer fysio na het werk. Het is nu een kwartier shockwave maar daarna nog een half uur oefeningen met apparaten. Vorige keer kwam ik niet heel ver met de shockwave maar dat ging vandaag stukken beter. Nadeel, hij maakte de oefeningen ook gelijk zwaarder. Maar ja, om met pijn elf en een half uur in een vliegtuig te zitten is ook geen lolletje.

Maar vooral op het werk is het wel grappig als ik vertel dat ik over paar dagen vakantie heb. Wat je dan ik koor hoort is "ALWEER!!!!".  Ja alweer, vakantie nummer 6 en nog niet de laatste van het jaar. Maar toen ik, in het bijzijn van een groepje collega's, mijn financieel directeur vertelde over wat ik ging doen vielen bij sommige en ook bij hem de bekken open. "Nou, je doet het wel gelijk goed!"

Morgen is het nog vijf nachtjes slapen en wordt het tijd voor een bezoek aan de kapper. Lekker kort vakantie kapsel. Daarna gezellig ontspannen eten bij Rik en even met andere dingen bezig zijn.

Spanning?

Nog drie weken maar het begint aardig te kriebelen.

De dag begon vandaag met champagne vanwege het afronden van ons project. Mijn reactie "Oh, zo word ik over drie weken ook ontvangen in het vliegtuig". Dat was goed voor een klap van mijn buurvrouw. :)

Vandaag ook weer wat dingen gevonden die ik graag wil gaan doen en als ik er dan aan denk krijg ik zo'n lichte buikpijn. De goede dat wel, maar jeetje. Maar ik zat even te tellen wat ik allemaal wil doen en hoeveel dagen ik daar heb en....... Je raad het al, ik kom tekort of moet wel heel goed gaan plannen. Allemaal spannend..........

In Curaçao hebben ze normaal een 110 V met een stekker type A, beter bekend als Amerikaanse stekker. Nu had ik ooit voor mijn eerste trip naar Engeland een wereld adapter gekocht, maar dat was een ouderwets stapel systeem waar de ene plug in de ander past om zo uit te komen bij de stekker die je nodig hebt. Een rot systeem want je laat gedeelte thuis en erger nog, ben ik gewoon kwijt momenteel. Dus maar op zoek gegaan naar een nieuwe.

Uiteindelijk een mooie gevonden. Eén blok waar je met schuiven de verschillende stekkers kunt kiezen, maar je kunt ook verschillende stekker er in steken. Dus als mijn vrienden uit Engeland hier zijn kan ik hem ook voor ze pakken. Daarnaast heeft hij standaard twee USB laders van 2 Amp. Zowel de lader van mijn camera als mijn laptop werken ook op 110 V dus dat is geen probleem.







Vandaag ook weer naar de fysiotherapeut geweest voor een paar shockwave behandelingen. Mijn schouder begint de laatste weken weer redelijk op te spelen en ik herinner me goed de opmerking van de orthopeed; "krijg je last in bed van je schouder is het tijd om weer te laten behandelen" en dus nu met beetje spoed nog snel 4 behandelingen voor mijn vakantie. Vreemd genoeg was het toch heftiger dan ik had verwacht. Maar even doorbijten want het helpt wel.